Էրեխnւ լացի ձենից եմ հաuկանում, որ Sիկ-Sոկեռ հարuս sունը չի․ Չի կարnւմ մի բերան աuի, որ ջhանդամվnւմա

ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ

Էրեխnւ լացի ձենից եմ հաuկանում, որ հարuս sունը չի․ Չի կարnւմ մի բերան աuի, որ ջhանդամվnւմա

Ընենց տպավորություն ա, որ հարսս ինձ բանի տեղ չի դնում, հարգանք չունի մեծերի նկատմամբ։ Թոռս մի երկու տարեկան ա, մենակ թողում ա սենյակում ու գնում։

Մի բերան չի ասում, որ գնում եմ, երեխուն կնայես։ Զարմանում եմ դաստիարակության վրա։

Պիտի մի անգամ մորը զանգեմ հարցնեմ, որ աղջիկը ինչ-որ տեղ էր գնում, իրենց բան ասու՞մ էր։

Տղուս ասում եմ, ասում ա ոչինչ մամ ջան քիչ-քիչ ամեն ինչ կբացատրեմ, կսովորացնեմ։ Բայց դե տենց ոնց կլինի։ Բա որ երեխեն քնից հելնի ընկնի, մի բան լինի, ես ինչ եմ անելու։

Կասեն տատը տունը, բայց երեխեն ընկել ա։ Մենակ որ զարթնում ու լացում ա, էտ ժամանակ եմ հասկանում, որ հարսս տունը չի։

Մի խոսքով աչքիցս ընկել ա։ Ընենց չեմ ուզում, որ իրար հետ ապրենք։ Որ սենց շարունակի կասեմ, գնա մենակ ապրի ու քո ընտանիքը պահի։

Թող հասկանա իմ արժեքը։ Թոռանս ու տղուս խաթր ա, որ ձեն չեմ հանում, ավելորդ ոչ մի բան չեմ ասում, հլը դիմանում եմ։

Բայց դե իմ համբերության բաժակն էլ կարա լցվի։ Հուսով եմ, որ հետո լավ կլինի։

Оцените статью