Ոsս մի վայրկյան sնից քաշnւմ եմ` նեխած uկեuուրu զանգnւմա․ Չի թnղում, որ շնչեմ եթիմը

ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ

Արդեն որերորդ անգամ ա, որ սենց բան ա լինում։ Քուրս իրանց տուն ա կանչում, որ մի քիչ խոսանք, շփվենք, բայց հենց կես ժամը անցնում ա սկեսուրս սկսում ա զանգել։

Ամեն անգամ տարբեր պատճառներ ա բռնում։ Շատ ժամանակ էլ զանգում ա ասում ա, թե սրանից կամ նրանից ա պետք, որ տենա թե ուր եմ։

Լսողութունը շատ սուր ա, կարում ա հասկանա, փողոցում եմ, թե չէ։ Մի հատ պատիժ ա գլխիս։ Չգիտեմ էլ սրանից պրծում ունեմ, թե չէ։

Մարդուս ասում եմ, ասում ա դու ես ներշնչում, կարողա հաստատ բան ա պետք, բայց հո ես գիտեմ, թե ինչ ա կատարվում։

Երեխեքս ամեն օր ասում են արի գնանք քեռու մոտ, բայց քանի որ սկեսուրս ասել ա, որ իրանք կոռոնա վիրուս են կպել, մարդս չի թողում ու կապ չունի, որ արդեն լավացել են։

Չի կարում ինքնուրույն որոշում կայացնի, պարտադիր մորն ա լսում։ Ախր փոքրուց ա տենց դաստիարակել, չի թողել, որ ինքնուրույն մի բան անի, իրա հարցերը ինքը լուծի։

Կեսարս էլ խելոք մարդա, ոչ մի բանի մեջ չի խառնվում։ Զարմանում եմ, ոնց ա էսքան տարի էտ կնոջը հանդուրժել, ասում եմ, ասում ա սիրել եմ, դրա համար էլ դիմացել եմ։

Оцените статью