Օsար մարդկանց ավելի hաճույքով եմ oգնում` fան hարազաsներին․ Sենց թափnվ մի քննադաsեք ինձ․ Էuա աuեմ ինչի

ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ

Օտար մարդկանց ավելի հաճույքով եմ օգնում քան հարազատներին, որովհետև հարազատները մտածում են պարտավոր եմ, իսկ օտարները գոնե շնորհակալ են լինում․․․

Երեկ ամուսինս գնաց բար, ավելի ճիշտ ՝ բարում գտ նվող ամառ ային խաղահրապարակ ՝ հանդիպելու իր հին ընկերոջը:

Ամուսինս շատ ընկերներ չունի, բայց դողում է նրանցից յուրաքանչյուրի համար: Հավաքույթից ամու-սինս տուն վերադարձավ բավականին մեծ գումարով:

-Սա քեզ՝ գնումներ կատ արելու համար է, — ասաց ամուսինս և տվեց ինձ հիսուն հազար:

-Որտեղի՞ց է սա, գտել ե՞ս ․․․

-Չէ Լյոշան է պարտքը վերադարձրել,-ասաց ամուսինս։

Այնուհետև նա ինձ պատմեց մանրամասներ, որոնց մասին նա ինքն էլ երբեք չի հիշել:Չորս տարի առաջ Ալեք սեյը հայտնվեց տհաճ իրավիճակում, որից դուրս գալու համար ստիպ ված էր վաճա ռել այն ամենն, ինչ ուներ: Եվ բացի այդ, Ալեքսեյից հեռացավ կինը՝ վախենալով դժվարություններից:

Իրավիճակը կարգավորվեց հօգուտ Ալեքսեյի, բայց նա մնաց առանց գումարի և քառասուն տարեկան հասակում պետք է սկսեր նոր կյանք կառուցել:

Գումար չկար, ստիպված ոտքով էր գնում աշխատանքի: Դա երևում էր ամբողջ շրջակայքում: Ալեքսեյի եղբայրները՝ արտերկրում հանգստանալով, ոչ մի կոպեկով անգամ չէին օգնում նրան։

Շուտով Ալեքսեյը հանդիպեց Լարիսային: Առաջին ժամադրության համար թանկարժեք ծաղիկեփունջ գնալու համար Ալեքսը վաճա-ռեց իր ժամացույցը, մի քանի անգամ էլ ժամադրությունից առաջ, Ալեքսեյը պարտքով գումար է վերցրել նաև ամուսնուցս։

Ամեն ինչ դանդաղ քայլերով կարգավորվում էր, և բացի այդ Լարիսան նրա մոտ էր և աջակցում էր իր սիրելի տղամարդուն:

Ալեքսեյի մոտ ամեն ինչ աստիճանաբար սկսեց բարելավվել: Արդեն բավա կանին գումար էր վաս տակում, վերցրեց հիպոթեքային վարկ և ամուսնության առաջարկություն արեց Լարիսային:

Եվ ահա երեկ բարում Ալեքսեյը վերադարձրել է իր պարտքն ամուսնուս: Ամուսինս ընդհանրապես չէր սպասում և հաճելիորեն զարմացել էր:

-Շնորհակալություն օգնության համար. Ներիր ինձ, որ այսքան ուշ եմ վերա դարձնում: Իսկ ապես այլևս հնարավո րություն չունեի:

Եղբայրներս տեսնում էին, որ ես խեղդվում եմ, բայց չօգնեցին, իսկ դու աջակցեցիր ինձ: Գիտես, կյանքը երկար է: Հիմա եղբայրներս հիշել են ինձ, բայց այլևս նրանք ինձ պետք չեն: Ես երբեք չեմ օգնի նրանց:

Նրանք այսօր ունեն օգնության կարիք, իսկ ես չեմ էլ մտածում, որ պետք է օգնեմ նրանց։Արդյո՞ք արդարացի է նրա նման վերաբեր-մունքը: Ես կարծում եմ, որ այո:

Ի վերջո, ո՞ւմ վրա կարելի է հույս դնել, եթե ոչ հարազատ քույրերի ու եղբայրների վրա: Բայց երբեմն նրանք դառնում են շատ ավելի վատ և անտարբեր, ի տարբերություն օտարներ մարդկանց:

Ես ուրախ եմ, որ իմ ընտանիքում այդպես չէ:

Եղբայրներս անպայման կօգնեն ինձ: Իսկ ինչպե՜ս է Ձեզ մոտ, ի՜նչ եք կարծում, ճի՜շտ վարվեց նա արդյոք։

Оцените статью
error: Content is protected !!