Ցանկացած հարցով օգնnւմ էի hարևանուhուս․ Մի օր էլ եկավ մեր sուն՝ թե բա

ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ

Արդեն երկուսուկես շաբաթ է, որ Անտոնը դուրս չի գալիս իր <<նոր>> բնակարանից, որը գտնվում է բազմաբը-նակարան շենքի ութերորդ հարկում: Այս ընթացքում նա ոչ մեկի հետ չի շփվել:

Միայն թե երբեմն իր միայնակ հարևանուհին, ով երկար ժամանակ է, ինչ աչք է դրել նրա վրա,մուտք էր գործում բանական տարբեր խնդրանք-ներով՝ դանակներ սրել, պարտքով աղ, հեռախոսի հետ կապված ինչ-որ խնդրիր և այլն:

Հարևանուհին գեղեցիկ կին էր և կարծես թե միակն է, ով այդ ժամանակահատվածում չէր զայրացնում Անտո-նին: Անտնի մոտ դեպրեսիա էր ինքնամեկուսացման պատճառով, որի շնորհիվ նա մնացել է առանց աշխատան-քի։

Անտոնի հարևանուհին ապրում էր յոթերորդ հարկի՝ երկու սենյականոց բնակարանում, ուներ երկու փոքր դուստրեր՝ երկվորյակներ 5 տարեկան: Իսկ մեր հերոսն արդեն մի քանի տարի է, ինչ ապրում է իր մեկ սենյակա-նոց բնակարանում:

Մի անգամ հարևանուհին Անտոնին հրավիրեց իր տուն: Տղայի հաշվարկով դա նշան էր բարեկամության և ե-րախտագիտություն՝ մանր օգնությունների համար։

Նա իհարկե համաձայնվեց, քանի որ սովոր չէր մերժելու իր միայնակ հարևանուհուն:

Երբ Անտոնը հատեց բնակարանի շեմը, հարևանուհին ամուր բռնեց նրա ձեռքը և ականջին շշնջաց.

— Անտոն, իմ գործընկերւհիներն են եկել ինձ մոտ: Ես քեզ ուզում եմ դիմել մի փոքրիկ խնդրանքով: Նրանք բո-լորն ինձ տանջում են այն հարցով, թե ինչու եմ ես միայնակ:

Խնդրում եմ կարող ես ձևացնել իբր դու իմ ընկերն ես: Միգուցե այդ ժամանակ նրանք ինձ հանգիստ թողնեն:

Անտոնը որոշեց օգնել նրան և այնպես մտավ դերի մեջ, որ մինչ այժմ ապրում են միասին աղջկա բնակարանում,

իսկ իր բնակարանը տվեցին վարձով, քանի որ նա ժամանակավորապես գործազուրկ է:

Վերջին ժամանակներւմ նա բավականին երջանիկ է դարձել:

Оцените статью